Merhaba dostlar. Ben geçtiğimiz günlerde, birçok arkadaşımla birlikte işten çıkartılan bir Arçelik işçisiyim. Sizlerle işten çıkartıldığımız süreçte yaşadıklarımı paylaşmak istedim. Gebze Organize Sanayi Bölgesinde kurulu bulunan Arçelik LG Klima fabrikasında çalışıyordum. Biz bu fabrikada klima üretimi yapıyorduk. Ürettiğimiz klimaların bir tanesinin fiyatı 3 aylık ücretimize denk düşüyor. Evimde klima olma olasılığını bir kenara bırakalım, klima üretilen bir fabrikada 55 derece sıcaklıkta ter içinde çalışıyoruz ve hiçbir havalandırma sistemi ya da soğutucu yok çalıştığımız alanlarda.
Söz konusu işyerinde geçici işçi olarak güvencesiz çalıştığım 9 aylık süreçte, zorunlu hafta sonu mesailerinin de olduğu yoğun bir tempo ile çalıştırıldık. Bu dönemde fabrikanın üretim hedefi ise “yılda 1 milyon klima” idi. Eylül ayında işlerin durduğu bahane edilerek, ay içinde toplam iki hafta ücretsiz izne çıkarıldık. Eylül ayının sonuna gelindiğinde, işlerin bittiği bahane edilerek 150 arkadaşımız işten çıkartıldı. Daha sonra da Ekim ayında, 150 işçi arkadaşımız daha bölgede iş bulmanın çok zor olduğu bir dönemde işten çıkartıldı. Bu işçi kıyımından sonra bizlere, “artık yeni çıkış olmayacak, siz bizim çekirdek kadromuzsunuz, bundan sonra sizinle devam edeceğiz!” denildi. Bu sözlere rağmen Kasım ayında, benim de içinde olduğum tam 65 işçi daha işten çıkartıldı.
İşten çıkartılacağımız güne kadar bize hiçbir şey söylenmedi, sadece 20 günlük bir ücretsiz izin daha olacağından bahsedildi. Yönetimin bu ikiyüzlülüğünün ve birer pet şişe gibi kullanılıp atılmanın verdiği öfke ile birkaç arkadaşla birlikte sendikaya gittik. Tabii sendika ağalarımız rahat bir şekilde klimalı odalarında oturuyorlardı. Bize yaptıkları açıklama ise “kadrolu işçiler ücretsiz izni kabul etmedi, biz de bunun üzerine işverenle görüştük, ücretsiz izni kabul etmeyeceğimizi söyledik, işveren de bunun üzerine işçi çıkartma yoluna başvurdu, işten çıkarılacak arkadaşlar için yapabileceğimiz bir şey yok, biz doğru olanı yaptık” denildi. Türk-iş’e bağlı metal kolundaki sendikamızın (Türk Metal) bu tutumu bizleri şaşırtmadı, sendika bürokratlarının birer arpalığa çevirdiği şubenin böylesi pasif tavırları ile daha önce de karşılaşmıştık çünkü.
Ertesi gün, işten çıkartılacak olanların ismi okundu ve çıkışları imzalamaya gönderildik. 15 arkadaşımla birlikte çıkış kâğıtlarını imzalamadık ve tekrar sendikaya gittik. Sendikanın kapısı kilitliydi, o gün sendikacılar işe gelmemişlerdi. Bunun üzerine insan kaynakları müdürüne gittik. İnsan kaynakları müdürü bize şu pişkin cevabı verdi: “Arkadaşlar kusura bakmayın, böyle olsun istemezdik, ama Irak savaşıyla birlikte üretim düştü, biz de böyle bir yola başvurduk. Fakat bunu bir çıkış olarak görmeyin, bunu da ücretsiz izin olarak sayın. Biz sizi iki ay sonra üretim başlayınca tekrar çağıracağız.”
Bu arada 2007 yılı üretim hedefi 1 milyonken, 2008 yılı üretim hedefi 1 milyon 800 bin olmuştu. İşe başladığımda 1500 işçinin çalıştığı fabrikada ben çıkarken sadece 650 işçi kalmıştı. Bu fabrikada her yıl yaz döneminde yüzlerce işçi alınırken, kış aylarında hiçbir tazminat ödenmeksizin yine yüzlerce işçi sokağa atılıyor. Esnek çalışma yasası sayesinde her şeyi bir güzel kanununa da uyduruyorlar. Ücretsiz izinlerde bizden aylıklarımız kesilirken hiçbir şey yapmayan sendika, aylık 20 YTL sendika aidatını kesmeyi hiç ihmal etmiyor.
Sonuçta tüm bu sorunların yaşanmasının tek nedeni, işçi sınıfının örgütsüz ve bilinçsiz olması. Haklarımızın her geçen gün daha fazla gasp edildiği bir dönemde, biz işçiler gücümüzün farkına varıp örgütlü bir mücadeleye atılamıyoruz. İşçi sınıfı olarak bizler tüm bu saldırılar karşısında burjuvaziye karşı sesimizi yükseltemezsek, ilerleyen süreçlerde haklarımız daha çok gasp edilecektir. Kaybedecek hiçbir şeyimiz yok, yapmamız gereken tek şey örgütlenmek ve sermayenin karşısına dikilebilmektir. Kapitalizm var olduğu sürece gözlerini kâr hırsı bürümüş burjuvazi biz işçilerin emeğini sömürmeye, bizleri savaşlarda öldürmeye, bizleri birbirimize düşman etmeye devam edecektir. Kapitalizm insanlığı yok etmeden biz onu yok edelim!
Yaşasın Örgütlü Mücadelemiz!